Αντιαρματικά όπλα (Α-Τ)

Τα αντιαρματικά (Α-Τ) όπλα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε, με τη συνεχή εξέλιξή τους, περιόρισαν αρκετά το ρόλο των Τεθωρακισμένων δίνοντας σημαντικές αντιαρματικές δυνατότητες στις Μονάδες Πεζικού.

Τα άρματα μάχης, προκειμένου να επιβιώσουν στο σύγχρονο πεδίο της μάχης, προβαίνουν σε τοποθέτηση ανθεκτικής θωράκισης εναντίον βλημάτων κινητικής ενέργειας ή κοίλου γεμίσματος, με χρήση προηγμένων σύνθετων θωρακίσεων, όπως διπλή θωράκιση, ενεργητική θωράκιση (ERA) και άλλες. Από πλευράς Α-Τ όπλων, σήμερα καταβάλλεται προσπάθεια για ανάπτυξη ελαφρών σε βάρος οπλικών συστημάτων, με βελτιωμένη πιθανότητα προσβολής και διατρητικότητα και με δυνατότητα προσαρμογής τους επί όλων των μέσων (οχήματα- Ε/Π). Έπιδιώκεται, επίσης, η δυνατότητα αποτελεσματικών βολών (ημέρα και νύκτα), με αυτόματη καθοδήγηση του βλήματος προς το στόχο και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες καιρού και ορατότητας (χρήση θερμικών διοπτρών).

Στους πίνακες που ακολουθούν, φαίνεται η εξέλιξη των Α-Τ όπλων σε σχέση με τα άρματα, κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Στον πρώτο πίνακα βλέπουμε την εξέλιξη του βεληνεκούς των Α-Τ όπλων και των πυροβόλων των αρμάτων.

Eξέλιξη του βεληνεκούς των Α-Τ όπλων και των πυροβόλων των αρμάτων

Στον δεύτερο πίνακα βλέπουμε την διατρητική ικανότητα των Α-Τ όπλων σε σχέση με την θωράκιση των αρμάτων μάχης:

Eξέλιξη της διατρητικής ικανότητας των Α-Τ όπλων σε σχέση με την θωράκιση των αρμάτων

Στον τελευταίο πίνακα βλέπουμε μια σύγκριση του ενδεικτικού κόστους μεταξύ των σύγχρονων αρμάτων και των Α-Τ όπλων:

Σύγκριση του ενδεικτικού κόστους μεταξύ των σύγχρονων αρμάτων και των Α-Τ όπλων

Στον ΕΣ τα αντιαρματικά μέσα κλιμακώνονται από το επίπεδο του απλού στρατιώτη μέχρι και το επίπεδο της ταξιαρχίας. Αυτό συνεπάγεται την ύπαρξη πολλαπλών μέσων σε όλα τα επίπεδα διοίκησης μέχρι και αυτό της ταξιαρχίας.

ΓΕΣ - Αύγουστος 2002